ÇAKIL TAŞI VE MEKTUP

Hoş geldin

Bir kanun sesinin ardından

Geldiğinde kolunda hüzün vardı

Dudaklarında karadut
Öpemeden yol aldın
Benden uzaklarına




Sonsuz diplerden bir adım uzaktayım sandım ne zamandır . oysa tam açıklarımdayım hayatımın . hayatımın her şeyini görecek kadar açıldım üstelik. Bir balıkçı edasıyla sakinim .
Kendime öğütler verecek kadar büyüdüm . kendime öğütler verecek kadar yalnız
Güçlendim yıllardır. Bir “Tatlı Betüş “yaratayım derken binlerce Tatlı Betüş ü yarattım etrafımda. Kim, kim artık bilmiyorum ?
Terk edildim! sözlü değil , bir kişi değil herkes tarafından terk edildim .üstelik hepsi terk etmemek için yalvardı bana .. istemedim ..”.kimseyi istememek(!)” ne kadar kötü biliyor musun ? acı değil, acınası değil, “kötü “bir his tamamen ... boştasın .. hayatını yargılıyorsun


Gittim ama
Bak yalnızım şimdi ...
Elimde kırmızı şarap ...
Tadı karadut ...


Ellerim donup kalıyor günlerdir klavyemin üstünde ...sadece klavye de değil kâğıtla kalemin , erkeklerin ellerinde , telefonun tuşlarında...
Ellerim soğuk buz gibi ve kendime hiç yakın olmadığım kadar yakınım . nefesimi hissedecek , kendi sesimi içimde duyacak kadar yüz yüzeyim kendimle ... ve tüm çıplaklığımla ..


Sana yazacağım diğer mektuplarımı düşünüyorum. Bütün mektuplarım böyle olacak hepsinin tek öznesi var “ ben “ !
Seninle ilgili bir şey yazamam. hiç benim olmadın çünkü. Hiç sana dokunmadım teninden ve cinsel uzuvların dışında . nefes alışlarını her duyduğumda ritmik bir böğürtüden başka bir şey değildi . sana dokunmadım hiç. hatta seni görmedim ben .


Senin hakkında yazamam çünkü sen tüketiyorsun her şeyi kendinle. Yattığın yatağının yanında bir tas içinde çakıl taşları vardı .hepsi fildişi rengiydi ama içinde parlak bir kahverengi taş, en cılız, en karamsar , en çirkin haliyle üstte duruyordu. Sen yatarken tuttum elimde . sıcacıktı .
Kahverengiydi ama elimde ısındı . elimi ısıttı .belki bana benzediğinden belki yanındaki duruşundan belki tek başına bir kahverengi oluşundan, sana ait değil dedim kalktım yerimden . Kanadı kırılmış kuşu yerden kaldırır gibi ,yavaşça kaldırıp çantama, en gizli bölmesine koydum .Aklım taşta atıyordu . kalbim taşla beraber .duramadım odanda o taş benimdi artık ve bizim o odada en çıplak halimizle işimiz yoktu . giyinmemle kaçmam bir oldu evinden . ufak bir çakıl taşı değil bir külçe altın taşı çalmıştım sanki senden . çaldığım bir taş değil kendimi kopardım yerinden .
Günlerce o taşı , hiç çıkarmadan cebimden , orada durduğundan şüpheli bekledim .
Ve sen de Aramadın. anladım ki çalıp getirdiğim şey seninle aramazdaki şey(!) di.
Sıfatlandıramadığım adlandıramadığım bir ilişkinin sembolü bir sürü krem rengi taşın arasında duran kahverengi, yalnız bir çakıl taşıydı . kahverengi kadar siliktim . kahverengi kadar iç sıkıcı . kimbilir o beyazımsı taşların ne güzel hikayeleri vardı o tasın içinde ben hikayesizdim ve çaldım kendimi o tasın o parlak hikâyelerin ardından kimse beni farketmeden ...
Giderken sustum
Biliyordum konuşursam
Hiç bir şey diyemeyeceğim
Demezsem eğer, sen de susacaksın
Ve Giderken sustuk beraber